Pan Bartłomiej Butrym z Muzeum Zamkowego w Malborku opowie o wpływie jaki na ponowny rozwój rzemiosła witrażowniczego miała rewaloryzacja zamku w Malborku.
Niemal równo przed dwoma stuleciami, w środowisku powołanym przez Wilhelma III Hohenzollerna do podniesienia ze stanu technicznego upadku dawnego stołecznego zamku Zakonu Najświętszej Marii Panny, zainicjowano proces odrodzenia rzemiosła witrażowniczego w tej części Europy. Sztuka układania wielkopowierzchniowych kompozycji malarskich w oknach budowli, nie tylko monumentalnych, została zapomniana, odchodząc w sposób naturalny wraz z gotykiem.
Z tego względu, podczas rozpoczętej w latach 20. XIX w. restauracji pałacu Wielkich Mistrzów Zakonu Niemieckiego w Prusach, zaistniała potrzeba wskrzeszenia technicznych umiejętności i wykształcenia nowej generacji witrażystów. Wraz z rozwojem doktryn konserwatorskich, udział witrażowników we wszelkich pracach rewaloryzacyjnych zabytkowych obiektów architektury stawał się nieodzownym elementem tego procesu.
